در بررسی علوم انساني در بستری بین المللی در طول نیم قرن اخیر و صدور مقالات و کتب و متون علوم اجتماعی از غرب به جهان سوم، باید گفت که این جریان، شکلی از تکرار و تشدید وابستگی در راستای روند استعمار گذشته بوده است، چرا که این روند، مسیری یک طرفه از شمال به جنوب بوده و سعی دارد فرهنگ کشورهای هدف را تا حد ممکن با فرهنگ کشورهای مبدا همخوان سازد. نسخه هایی که در سال های اخیر از جانب عقلای جهان سوم برای این جریان یک طرفه تجویز شده در مقاطع زمانی مختلف و توسط افراد متفاوت از همنوایی و شبیه سازی فرهنگ خودی و پذیرش همه عناصر علوم انسانی غربی تا مقاومت سرسختانه و بیگانه خواندن بسته های علوم انسانی و جبهه گیری در مقابل آنها و نیز حالت میانه آن یعنی بومی سازی و تعدیل اثرات منفی آنها بر جوامع جهان سوم و اخذ نکات مثبت این علوم را در بر گرفته است. پایه اصلی رویکرد بومی سازی پذیرش تفاوت های فرهنگی و نسبی بودن عناصر فرهنگی در این دو دسته از جوامع است.